Εμφανίζονται : Veronica Novak, Χρήστος Κάργιαννης
Μουσική τίτλων: Egglemonsauce
Μοντάζ : Gabberdim
Μιξάζ : AxelK., Gabberdim
Video Compositing / Visual effects : Gabberdim
Σενάριο : Miloup
Σκηνοθεσία : Miloup, Gabberdim
Παραγωγή : TiiiNewzFilms
Στήθηκα μπροστά απ’ την τηλεόραση και με αγωνία περίμενα η ώρα να πάει 23.15. Η πρώτη συνέντευξη της Κωνσταντίνας Κούνεβα, της Κούνεβα που όλοι μετά το τραγικό συμβάν το Δεκέμβρη φωνάζαμε «Κωνσταντίνα δεν είσαι μόνη».
Ακούγοντας την πρώτη πρόταση της Κωνσταντίνας ένιωσα ένα σφίξιμο στο στήθος μου, μούδιασε το μυαλό όταν κατάλαβα ότι αυτό που ακουγόταν παράλληλα με τη φωνή της ήταν ο ήχος της τραχειοστομίας. Κάποια στιγμή-δεν το κρύβω- γέμισαν τα μάτια μου και συγκρατήθηκα, παρά το γεγονός ότι ήμουν μόνος μου στο σπίτι. «Ρουφούσα» τα λόγια της Κούνεβα προσπαθώντας να φανταστώ πως είναι το πρόσωπο της, τα μάτια της. Την ίδια στιγμή, βλέποντας το πρόσωπο του Σταύρου Θεοδωράκη σκεφτόμουν το πως νιώθει αυτός κοιτάζοντας κατάματα την Κωνσταντίνα.
Η ηρεμία της, η γαλήνη της ωστόσο με οδήγησαν σε άλλες σκέψεις απ’ την κλασσική περιέργεια που μπορεί να έχει οποιοσδήποτε άνθρωπος.
Διαφωνούσα με κάποια πράγματα που έλεγε, ενώ παράλληλα τα συναισθήματα μου πήγαιναν να υπερισχύσουν της λογικής. Παρατηρώντας και την εικόνα απ’ το παράθυρο του Ευαγγελισμού με το ψιλόβροχο και τις θολωμένες μπαλκόνοπορτες με φόντο την Αθήνα , ακούγοντας παράλληλα αυτόν τον τσιριχτό ήχο της τραχειοστομίας μου ήρθε μια άλλη ιστορία στο μυαλό μου.
Πριν χρόνια είχα πάρει συνέντευξη απ’ τον Esber Yagmurdereli, γνωστός αριστερός αγωνιστής στην Τουρκία και τυφλός απ’ τα παιδικά του χρόνια, που είχε καταδικαστεί σε θάνατο από τη χούντα του Κενάν Εβρέν το 1980. Ο Εσμπέρ στην πτέρυγα των μελλοθάνατων συνάντησε λοιπόν τον υποψήφιο δολοφόνο του(ακροδεξιός και επίσης καταδικασμένος σε θάνατο). Του το είπε ο ίδιος μάλιστα. Όταν τον ρώτησα πως ένιωσες ; Μου απάντησε με μια ηρεμία ,λέγοντας ένας απλώς άνθρωπος ήταν, τον παρέσυραν και του έκαναν «πλύση εγκεφάλου». Ο υποψήφιος δολοφόνος του Εσμπέρ τελικά απαγχονίστηκε και ο ίδιος έμεινε στη φυλακή 19 χρόνια, τα μισά από τα οποία στην απομόνωση.
Δεν ασπάζομαι κανένα μονοθεϊστικό η πολυθεϊστικό δόγμα. Πιστεύω στον άνθρωπο, στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και δεν πιστεύω πως μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε ανώτερη πνευματική δύναμη πάνω απ’ τον άνθρωπο.
Μόλις τελειωσε η συνέντευξη της Κωνσταντίνας Κούνεβα μονολόγησα πως υπάρχουν μεγάλοι άνθρωποι, δυνατοί, αξιοπρεπείς, νηφάλιοι, γαλήνιοι. Ο πρώτος που είχα την τιμή και τη χαρά να γνωρίσω και από κοντά ήταν ο Esber Yagmurdereli και ο δεύτερος είναι η Κωνσταντίνα Κούνεβα, η εθνολόγος, η μάνα, η νοικοκυρά, , η συνδικαλίστρια, η εργαζόμενη στον ΗΣΑΠ. Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν και άλλοι … Ευτυχώς !
Σερίφ Μεχμέτ
Υ.Γ. Εξαιρετική δουλειά των ‘Πρωταγωνιστών” και του Σταύρου Θεοδωρακή. Για άλλη μια φορά έδειξαν ότι υπάρχουν δυνατοί δημοσιογράφοι και δυνατές εκπομπές.
“Τα παιδιά των stage” ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ οι συμβασιούχοι που τόσα χρόνια γνωρίζουμε. Δεν είναι αυτοί οι φοβισμένοι, καταρρακωμένοι, σκλάβοι, οι όμηροι του κράτους σε συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Οι τελευταίοι αυτοί είναι οι κατεξοχήν, οι “κλασικοί” συμβασιούχοι για τους οποίους γίνεται λόγος από την τριετία του Μητσοτάκη και μετά. Αυτοί/ές είναι το ειδικευμένο και “σταθερό” εργατικό δυναμικό που καλύπτει τις περιβόητες πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Δεν ήταν οι εργαζόμενοι σε συμβάσεις έργου, δεν είναι τώρα τα “παιδιά των stage”.
Μπορεί εδώ και 15 χρόνια να έχουν δουλέψει 100άδες χιλιάδες σε συμβάσεις έργου, αλλά συνιστούν ένα ανακυκλούμενο εργατικό δυναμικό που -συνήθως- εργάζεται ευκαιριακά στο δημόσιο τομέα από 15 μέρες μέχρι κάποιους μήνες. Αυτό το δυναμικό, στην μεγάλη του πλειοψηφία, ποτέ δεν κάλυπτε “πάγιες και διαρκείς ανάγκες” ώστε να κατεβαίνει σε απεργίες κάθε φορά που έφτανε η ώρα της απόλυσης, όταν δηλαδή το έργο αποπερατωνόταν. Για αυτό και ήταν το προνομιακότερο πεδίο πελατειακών σχέσεων.
Έβγαζε ο πολιτευτής την υποχρέωση “βρίσκοντας” μια δουλειά της πλάκας στο παιδί του ψηφοφόρου και στον νεολαίο του κόμματος, χωρίς να δίνεται καμία υπόσχεση για επαγγελματική αποκατάσταση. Συγχρόνως βέβαια, ούτε η άλλη πλευρά είχε -συνήθως- αυτήν την απαίτηση… Διαβάστε κι άλλο »
Ιός-enet.- Οι «ελληνόψυχοι» και τα ναπάλμ... Οι θαυμαστές της την παρουσίασαν σαν το καθοριστικό βήμα για την οριστική «υπέρβαση» του εμφύλιου διχασμού στο επίπεδο της έβδομης τέχνης. Κάποιοι άλλοι, λιγότερο ενθουσιώδεις, της αναγνώρισαν μια «ανθρωπιστική» προσέγγιση. Ομως η «Ψυχή βαθιά» δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Η ταινία του Παντελή Βούλγαρη απλώς αποτυπώνει στο πανί την εικόνα του Εμφυλίου που υπάρχει σήμερα στο μυαλό του λεγόμενου «μεσαίου χώρου». Μια εκδοχή δηλαδή εθνικόφρονος κι αντικομμουνιστικής προπαγάνδας (με τους όρους του 2009 κι όχι του 1950), εξίσου ανιστόρητης με τα παλιότερα πονήματα του είδους.
* Πόσο «ανθρωποκεντρική» μπορεί να είναι π.χ. μια ταινία που ξεκινά απαριθμώντας σαν θύματα των πολέμων του 1912-1940 μονάχα τις απώλειες του τακτικού ελληνικού στρατού, αποσιωπώντας δηλαδή όχι μόνο τους πεσόντες των «αλλοφύλων» αλλά και τις εκατόμβες των «ομογενών» αμάχων; Μπορεί αυτό ν’ ανταποκρίνεται στη στρατοκρατική λογική των εκδόσεων του ΓΕΣ, σαφώς όμως εξιδανικεύει τα «εθνικώς ορθά» σφαγεία σε βάρος κάθε έννοιας «ανθρωπισμού».
* Πόσο πολιτικά ουδέτερη είναι μια ταινία που, στην ίδια εισαγωγή, διαγράφει μονοκοντυλιά τους νεκρούς του 1941-44; Πώς μπορεί κανείς να μιλήσει για το «δεύτερο αντάρτικο» (ή τον «τρίτο γύρο»), «ξεχνώντας» όσα προηγήθηκαν μέσα στην ίδια δεκαετία; Η σιωπή αυτή συνιστά από μόνη της πολιτική θέση, αφού κάθε αναφορά στην Κατοχή και την Αντίσταση θα αμφισβητούσε το σχήμα «ξενοκίνητη Αριστερά» – «πατριώτες Δεξιοί», τη σπονδυλική δηλαδή στήλη (αν όχι και το μοναδικό λόγο γυρίσματος) της ταινίας. Διαβάστε κι άλλο »
Protagon.gr.- «Με είχαν προειδοποιήσει ότι θα με σκοτώσουν αλλά αν γύριζε ο χρόνος πίσω πάλι το ίδιο θα έκανα»
Η Κωνσταντίνα Κούνεβα μιλά για πρώτη φορά την Κυριακή 8 Νοεμβρίου, στις 11.15’ το βράδυ στους «Πρωταγωνιστές», στο Mega.
Από το δωμάτιο του Ευαγγελισμού όπου παραμένει για νοσηλεία η Κωνσταντίνα Κούνεβα αφηγείται στον Σταύρο Θεοδωράκη τη ζωή της. Από τα παιδικά της χρόνια την εποχή του Ζίβκοφ, την άφιξή της στην Ελλάδα και τους συνδικαλιστικούς της αγώνες, μέχρι τη δολοφονική επίθεση εναντίον της τα μεσάνυχτα της 22 προς 23 Δεκέμβρη του 2008.
Η Κωνσταντίνα Κούνεβα λέει για το δράστη: «Σε μένα το κακό φαίνεται, σε κείνους δε φαίνεται. Αυτός τραβάει πολύ περισσότερα από μένα, είμαι σίγουρη».
Για το γιο της: «Ο Εμμανουέλ είναι ένα σοφό παιδί. Πονάει με τον τρόπο του κι όσο πιο πολύ με βλέπει τόσο πιο πολύ πονάει. Εύχομαι να βρει τη δύναμη να το ξεπεράσει, θα γίνω καλά».
Για την αστυνομία: «Για να μην έχει βρει τους δράστες, δεν έχει κάνει τη δουλειά της σωστά».
Για τον τρόπο που αντιμετωπίζει σήμερα τη ζωή: «Ο φόβος δεν βοηθά, ο φόβος δεν σε αφήνει να είσαι ελεύθερος, ο φόβος είναι καταστροφή».
Για την Κωνσταντίνα Κούνεβα μιλούν στην κάμερα της εκπομπής οι: Ελλάδα Καϊσίδου (η νυχτερινή αποκλειστική στο νοσοκομείο), Κατερίνα Μάτσα (ψυχίατρος), Μάγια Ντίτσεβα (συνάδελφός της), Κώστας Παπαδάκης (δικηγόρος), Βλασία Παπαθανάση (πρ. Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού).
Πάρτυ της Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών για οικονομική ενίσχυση και συσπείρωση για τις εκδηλώσεις.
Στέκι Μεταναστών, Τσαμαδού 13, ΕΞΑΡΧΕΙΑ
Cine Nosotros Μαζί Ποτέ!, Fatih Akin, Τουρκία-Γερμανία 2005, 121’ στις 21.00 Η Σιμπέλ προτείνει λευκό γάμο στον ομοεθνή της Τσάιτ προκειμένου να απελευθερωθεί από την αυστηρών αρχών οικογένειά της.
Nosotros, Θεμιστοκλέους 66, ΕΞΑΡΧΕΙΑ
