Ο Μίκης, η Σώτη και τα (άλλα) παιδιά…

«Γράφω ποιήματα μέσα στα πλαίσια που ορίζουν οι υπεύθυνες υπηρεσίες που παρακάμπτουν επιμελώς τα λεγόμενα φλέγοντα γεγονότα

Αποστρέφομαι τετριμμένες εκφράσεις όπως: σαπίλα ή καθάρματα ή πουλημένοι

Εκλέγω σε πάσα περίπτωση την αρμοδιότερη λέξη

Αυτή που λέμε «ποιητική»: στιλπνή, παρθενική, ιδεατώς ωραία. Γράφω ποιήματα που δεν στρέφονται κατά της καθεστηκυίας τάξης».

« Απολογία νομοταγούς» – Μ. Αναγνωστάκης

Φαίνεται πως μια καινούρια συνομοταξία ατόμων, ένα συνονθύλευμα από ανθρώπους του «πνεύματος και της τέχνης», το τελευταίο καιρό, έχει βαλθεί να δίνει δεκανίκι στους μιμητές του κάθε Ομπάμα, στηρίζοντας ένα σάπιο και διεφθαρμένο σύστημα που ταρακουνήθηκε για τα καλά από την προειδοποίηση των περυσινών Δεκεμβριστών.

Πώς μπορεί κανείς να εξηγήσει τη θέση που μέσω δηλώσεων ή άρθρων παίρνουν, όντας δημόσια αναγνωρίσιμα πρόσωπα, επηρεάζοντας την άβουλη τηλεορασόπληκτη «κοινή γνώμη»;

Μοιάζει σα να τους έχει προσλάβει το νέο «Σοσιαλιστικό» διευθυντήριο για να του παράγουν εύπεπτη για τη μάζα ιδεολογία.

Οι διανοούμενοι και οι λόγιοι ανέκαθεν ήταν η κατάρα, η ανάσχεση σε ό,τι διατάραζε την κανονικότητα αυτού του τόπου. Από αυτόν τον «χρυσό κανόνα», λίγοι ξέφυγαν, ρίχνοντάς τους ανάθεμα (λ.χ. ο μέγας Σκαρίμπας).

Ο Μίκης, σε όλη την πολιτική του διαδρομή έκανε γκάφες ολκής. Οι τοποθετήσεις του επί παντός ήταν διαμετρικά αντίθετες με το περιεχόμενο του έργου του.

Αν ο ίδιος άκουγε τους στίχους που έχει μελοποιήσει, θα έπρεπε να έχει αυτοκτονήσει, παρά να προδίδει συνεχώς το κοινό του σαν γραφική καρικατούρα.

Η τελευταία του εξοργιστική δήλωση περί θυσιών που πρέπει να κάνει ο λαός για να βοηθήσει –ποιους;– για να ξεφύγουμε από την οικονομική κρίση, αποτελεί ύβρη για όλους εκείνους που σαν Σίσυφοι κουβαλούν μυλόπετρες, ενώ ο «εθνικός» ταγός απολαμβάνει τα πλούτη του στην ταπεινή του οικία απέναντι από την Ακρόπολη.

Όμως ο Μίκης-σύμβολο δεν έμεινε εκεί. Λίγες μέρες μετά «ξαναχτύπησε», αποκαλώντας με αρρωστημένο χιούμορ μέσα από την εκπομπή του λαϊκιστή Λαζόπουλου τα παιδιά των Πυρήνων, σπορά του Παπαδόπουλου. Η ζωή όμως έχει γυρίσματα, έτσι αμέσως μετά οι πραίτορες του Καίσαρα Χρυσοχοΐδη συνέλαβαν τον εγγονό του μαζί με άλλους 300 διαδηλωτές…

Στο δρόμο που χάραξε ο Μίκης, υπάρχουν και νέας κοπής τιμητές. Η Σώτη Τριανταφύλλου, συγγραφέας και lifestyle αρθρογράφος, ενοχλείται από την… αισθητική των παιδιών του Δεκέμβρη, που μάλλον απέχει πολύ από τους rock’n’roll ήρωες των βιβλίων της. Φαίνεται πως τα ένδοξα Παρίσια και οι Αμερικές είναι έτη φωτός μακριά από εδώ που όλα κάποιοι τα θέλουν αποστειρωμένα και πολιτικά ορθά:

Να μην απεργούν, να απολύονται αλλά και να τα ακούνε κι από πάνω από την κυρία Σώτη που ουσιαστικά ζητά (κι αυτή!) να κάνουν θυσίες, υπέρ των εκδοτών των βιβλίων της!

Οι παραπάνω δεν κατάλαβαν τίποτα από τον Δεκέμβρη. Κλεισμένοι στη γυάλα του φαντασιακού τους, δεν είδαν τα άνθη να γίνονται σπαθιά, όχι στα βιβλία και στους στίχους, αλλά στη πραγματικότητα που αυτοί στη βόλεψή τους αγνοούν. Φοβικοί όσο μεγαλώνουν, ξέρουν ότι οι φωτιές αύριο θα είναι στην πόρτα τους, ανήμποροι να καταλάβουν ότι τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους δεν θα μοιάσουν ποτέ σ’ αυτούς. Από τη μία, το «φάλτσο» τραγούδι του Δεκέμβρη, κι από την αντίπερα όχθη, νανουρίσματα με μελωδίες του παλιού καλού καιρού. Αντί να σιωπούν, φωνασκούν επικρίνοντας με αρωγό τα μήντια, εκείνους που δεν σωπαίνουν και φωνάζουν κόντρα στη νεκρή φύση του τοπίου του αιώνα.

Είναι συνένοχοι, εκούσια χρήσιμοι τους εκάστοτε εξουσιαστές, διαιωνίζοντας την πολιτιστική χαβούζα, σε περιβάλλοντα εκμοντερνισμένης χούντας.

Όλος αυτός ο συρφετός των επωνύμων, από τους ΠΟΣΔΕΠ και τη «διανόηση» μέχρι τους κρατικοδίαιτους της τέχνης, αντί να κοιτάνε τα χάλια τους, προκαλούν δικαιολογώντας τη διαπλοκή με τους άρπαγες. Η κρίση απορρέει και συντηρείται από τους τελάληδες σφουγγοκωλάριους της εξουσίας, αυτοί θα πληρώσουν το λογαριασμό, όταν πρέπει.

Η διαχωριστική γραμμή έχει τεθεί. Με ποιανού το μέρος είναι ο καθένας;

Οι δήθεν προοδευτικοί «δάσκαλοι της νεολαίας» ας ακολουθήσουν το μέντορα-πρύτανή τους στα σκάνδαλα Μεταξόπουλο, όταν δεν τους πιάνει τρομο-υστερία.

Οι σκηνοθέτες που αλέθουν τα κόκκαλα των νεκρών του Γράμμου στην κολυμπήθρα της συμφιλίωσης, επικαλούμενοι… το ανθρωπιστικό του ζητήματος, ας κοιτάξουν την πραγματικότητα που θέλει δημιουργούς ιστορικών ντοκιμαντέρ (π.χ. Μακρόνησος) να ψάχνουν για τη διανομή και προβολή τους. Άραγε ο Μίκης ποιο από τα δύο πήγε να δει; Αυτός που αντί να μιλά για το λαό με όρους χουντικούς, καλύτερα θα ήταν να πάρει πίσω το αρχείο των έργων του που ο ίδιος έχει δωρίσει στο Μέγαρο των Λαμπράκη και Κόκκαλη ή έστω να σταματήσει τις «δηλώσεις». (Δύσκολο, γιατί το να τον αγνοούν, θα μπορούσε να τον σκοτώσει).

Η Σώτη ας αυτοεξοριστεί στο Παρίσι, εκεί που ήταν πέρυσι τον Δεκέμβρη, εκεί που κάθε φορά πηγαίνει ο «πεφωτισμένος» συρφετός για να κάνει αντίσταση…

Οι θεατράνθρωποι, όσοι από αυτούς στηλίτευσαν τις δράσεις του Δεκέμβρη, ας ρίξουν μια ματιά στις επιχορηγήσεις (40.000 ευρώ) που πήραν κάτω από το τραπέζι οι συνάδελφοί τους στο θεατρικό Δήμου Πετρούπολης, ζητώντας –όπως κι ο Μίκης– από κάθε σπουδαστή θυσία 50 ευρώ, και απαιτώντας από τους καταληψίες του Βοτανικού Κήπου Πετρούπολης πίσω τον χώρο!

Και επειδή το άρθρο διαπερνάται από τον Δεκέμβρη, να ξέρουν ότι δεν πρόκειται για άλλη μία επέτειο, αλλά για την απαρχή να λάβουν τα όνειρά μας εκδίκηση.

Τάκης Άκος

Πηγή: Εφημερίδα Βαβυλωνία # 61,Δεκέμβριος 2009

Ένα Σχόλιο to “Ο Μίκης, η Σώτη και τα (άλλα) παιδιά…”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: