Μια κουβέντα με έναν… παλιό αόρατο

Του Νίκου Κουφόπουλου [nikos1789@gmail.gr]

Ήμουνα περιφερειακό μέλος της οργάνωσης. Είχα κάποιες διαφωνίες, κυρίως αισθητικές, και δεν έλαβα μέρος σε καμία μεγάλη ενέργεια… (Ας έχουμε φυλαγμένα τα νώτα μας γιατί δεν ξέρω τι όρεξη μπορεί να έχει ακόμα κανένας… Χρυσοχοΐδης. Μπορεί να θέλει να γίνει…πρωθυπουργός. Ποτέ δεν ξέρεις στα αλήθεια τι κρύβουν μέσα τους οι άνθρωποι…)

Τι αισθητικές διαφωνίες θα ρωτήσετε και θα έχετε δίκιο. Σας απαντώ αμέσως, δίνοντάς σας ένα παράδειγμα: Ετοιμάζαμε μια ενέργεια όπου δυο σύντροφοι θα πήγαιναν με μηχανή σε κάποιον τέλος πάντων στόχο. Θα ήταν ντυμένοι με στολές μπογιατζή σε σκούρο μπλε, και λευκά μακό μπλουζάκια. Εγώ θα είχα πάει νωρίτερα με ένα φορτηγάκι, που απαλλοτριώσαμε το προηγούμενο βράδυ από τα Σεπόλια –τι λέξη και αυτή ε; Σεπόλια… κάποιοι δεν θέλουν καν να την θυμούνται– και θα περίμενα να έρθουν. Θα φορούσα και εγώ τα ίδια ρούχα…

Ε, λοιπόν, όταν έφτασαν, ο ένας φόραγε ένα μαύρο μπλουζάκι, που δεν ταίριαζε φυσικά καθόλου με το σκούρο μπλε της φόρμας… Η ενέργεια μετά από απαίτησή μου, ακυρώθηκε επιτόπου. Εξακολουθώ ακόμα και σήμερα να πιστεύω ότι είχα δίκιο. Συνδυασμός μαύρου με μπλε;… Αν είναι δυνατόν… Και ήταν μάλιστα και στο Κολωνάκι… Να μας πάρουν για βλάχους;… (Τι θα λέει μετά η Σώτη;…)

Μετά κάτι άλλο που ίσως σας φανεί μακάβριο αλλά τέλος πάντων ο καθένας έχει το δικαίωμα της γνώμης του… (Δημοκρατία δεν θέλουν;…): είχα βάλει θέμα σε μια συνάντηση, αντί οι ενέργειες να γίνονται με το κλασικό σαρανταπεντάρι να γίνονται με μαχαίρι… Κατ’ αρχήν για λόγους αξιοπιστίας. Θα ήμασταν η πρώτη πολιτική οργάνωση που θα έβαζε πραγματικά το… “μαχαίρι στο κόκαλο”… Είχα και ένα μαχαίρι που είχα φέρει από την Αίγυπτο… (Μετά το έκανα τραγούδι… Που να σας τα λέω τώρα… Θα το ακούσετε κάποια στιγμή από τη μπάντα μας…) Επίσης είχα προτείνει αν δεν θέλουν μαχαίρι, να πηγαίνουμε κρατώντας δυο σπαθιά και να καλούμε το “στόχο” σε μονομαχία… Σκεφθείτε το λίγο… Πόσο ηρωικό, τρυφερό και κοντά στις αξίες της ιπποσύνης θα ήταν κάτι τέτοιο.

Συμφώνησαν, για να είμαι ειλικρινής, και μάλιστα δήλωσαν όλοι την επιθυμία να είναι αυτοί οι πρώτοι που θα πάνε σε τέτοια ενέργεια… Αρχίσαμε και μαθήματα ξιφασκίας και μάλιστα, δεν θα πιστέψετε με ποιον: με τον Λυκουρέζο, που ήταν παλιός αθλητής στην ξιφασκία, (Χι…χι… αλήθεια σας λέω… Του είχα πάρει και συνέντευξη… Θα με θυμηθεί…), αλλά ένας σύντροφος είπε ότι καλού κακού αυτός θα ήταν δίπλα με το σαρανταπεντάρι, για κανέναν σωματοφύλακα… Μας τα χάλασε όλα… Δεν θυμάμαι σε καμιά ιστορία με μονομαχίες με σπαθιά, να υπήρχε και σαρανταπεντάρι… Τι μας νοιάζει εμάς ο σωματοφύλακας… Χαλάστηκα πολύ εκείνο το βράδυ. Και μη μου πείτε ότι είχα άδικο… Θυμηθείτε λίγο τον Δον Κιχώτη… Είχε σαρανταπεντάρι o Πάντσο, όταν ο κύριός του μονομαχούσε; Τι βλακείες είναι αυτές;… Τέλος πάντων…

Είχα αναλάβει το ρόλο της «Εσωτερικής Αστυνομίας» της οργάνωσης… Κάτι σαν την «Όπλα» την παλιά , αλλά στο πιο αναίμακτο… Δηλαδή: Αν κανένα μέλος φοβόταν ή ήθελε να φύγει, πήγαινα και το τρομοκρατούσα. Αυτά τα είπε στο δικαστήριο και ο δάσκαλος της οργάνωσης και είχε δίκιο. Φοβόταν για τη ζωή του. Σκεπαζόμουν τα βράδια με ένα σεντόνι και έχοντας εξασφαλίσει ένα αντικλείδι, έμπαινα όταν κοιμόταν και του έκανα: «μπουουουου… θα σε φάω ρε κερατά άμα φύγεις από την οργάνωση…». Έκανα πρόβες πολλές στο σπίτι μπροστά στον καθρέφτη μου και ήμουνα στα αλήθεια τρομακτικός. (Με σκηνοθετούσε η Δανάη… Τώρα έχει παιδί, δεν προλαβαίνει…).

Επίσης κρυβόμουνα σε διάφορες γωνίες των δρόμων και μόλις περνούσε του έκανα: «μπαμ…». Του κόβονταν τα πόδια… Πού να τολμήσει να φύγει ο άνθρωπος μετά… Τέλος πάντων, δεν καμαρώνω και πολύ γι’ αυτό αλλά έπρεπε να γίνει… Επίσης σε ένα περιοδικό φανζίν που βγάζαμε τότε με κάτι φίλους, (ΔΗΝ το έλεγαν, για τους πιο παλιούς…), έβαζα χωρίς να ξέρουν τίποτα οι άλλοι, τα ποιήματα που μας έστελνε πίσω πίσω… Άλλαζα και καμιά λέξη και γινόταν το ποίημα χάλια… (Αν ήταν καλά τα ποιήματά του;… Όπως το δει ο καθένας…) Τον είχαμε κάνει κουρέλι… Είχε δίκιο… Φοβόταν…

Τώρα, σκέφτομαι, ότι ίσως κάποιους από εσάς να σας ενοχλήσει αυτή η συνέντευξη ενώ κάποιοι άλλοι ίσως να σκεφτούν πως δεν κάνουν αστεία με αυτά τα πράγματα γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι στη φυλακή και κάποιοι άλλοι στο χώμα, ενώ εγώ κάθομαι στο ζεστό δωμάτιό μου και γράφω βλακείες κοιτάζοντας ταυτόχρονα την ωραία αρχιτεκτόνισσα της απέναντι πολυκατοικίας που… κοιτάζει και αυτή. (Καλά, πλάκα πλάκα, είναι πολύ ωραία… Μου έδωσε το τηλέφωνό της ένα απόγευμα που συναντηθήκαμε κάτω, στην είσοδο της πολυκατοικίας… Ήθελα να τη ρωτήσω κάτι για… τους «ακάλυπτους»… Θα δω τι θα κάνω…). Μη χάνομαι… Έλεγα λοιπόν ότι ίσως κάποιοι διαφωνούν που γράφω αυτά σε μια σοβαρή πολιτική εφημερίδα σαν τη «Βαβυλωνία». Εντάξει, με δέκα χιλιάδες ευρώ το μήνα που παίρνω αυτά γράφω… Ας πληρώσουν παραπάνω να πάρω συνέντευξη από τον… Ροβεσπιέρο. Τη δουλειά μου κάνω και εγώ… (Γιατί, ο Πανούσης που πήγε στο Ράδιο-Θέμα είναι καλύτερος δηλαδή;… Άκου στο Ραδιο-Θέμα…) Τέλος πάντων… Συγνώμη και πάλι… Παρασύρθηκα…

Τον συνάντησα τυχαία ένα βράδυ στον Κάβουρα στα ρεμπέτικα. Ξαφνιάστηκα. Αδύνατον είπα… Να πήρε άδεια; Ο Μήτσος;… Αφού είναι μέσα… Τι γίνεται ρε παιδιά…; Δεν έκανα λάθος… Αυτός ήταν… (Ρε πλάκα αν το μάθει ο Χρυσοχοΐδης… Μιλάμε το άτομο θα στείλει τα ΜΑΤ μέσα στον Κάβουρα, πάνω στην ορχήστρα… Θα παίζουν τσιφτετέλια χτυπώντας τις ασπίδες… Τι ξεφτίλα πάντως να είσαι ματατζής…)

Κάθισα σε ένα γωνιακό τραπέζι και αφού κοιταχτήκαμε, μπήκε στην τουαλέτα… Μπήκα και εγώ μετά από λίγο στις γυναικείες. Αρχίσαμε να μιλάμε, αφού είχαμε κλειδώσει την πόρτα προς τις τουαλέτες. (Μόλις βγήκαμε, κάναμε φασαρία ότι τάχα κλειδωθήκαμε, και τι πράγματα είναι αυτά κ.λπ… Μας κέρασαν ένα μπουκάλι κρασί ζητώντας μας συγνώμη…) Άνοιξα και το κασετοφωνάκι και άρχισα να γράφω… Ακούγεται και το καζανάκι στο τέλος που τραβήξαμε… Πλάκα έχει:

Νίκος: Μήτσο, τι γίνεται;… Ρε συ πώς είσαι έξω…;

Μήτσος: Έλα ρε Νίκο, δεν ξέρεις τι μπουρδέλα είναι οι φυλακές…; Αερόστατο…

Νίκος: Την κοπάνησες;

Μήτσος: Όχι ρε, πλάκα κάνω… Για τη συνέντευξη… Μου έδωσε άδεια ο Γιώργος… Είναι εντάξει το άτομο… Αντιεξουσιαστής, χωρίς πλάκα… Μην τα γράψεις τώρα αυτά και τα μάθουνε εκεί στη Ρηγίλλης, η Ντόρα κ.λπ, γιατί θα γίνει μπέρδεμα…

Νίκος: Καλά που ήξερες ότι θέλω να σου πάρω συνέντευξη…; Και πώς ξέρεις ότι γράφω στη Βαβυλωνία…;

Μήτσος: Η Βαβυλωνία έρχεται στον Κορυδαλλό… (Μπράβο ρε Φιλίππα, σκέφτηκα…) Και όσο για το πού το ήξερα, άκου να πάθεις πλάκα: Η γυναίκα του Γιώργου, ασχολείται με τα ζώδια… Δεν ξέρω πώς και τι, αλλά έμαθε ότι είμαι Λέοντας με ωροσκόπιο Αιγόκερο. Διάβασε μια μέρα στην Ελευθεροτυπία τον Λεφάκη που έγραψε ότι οι Λέοντες έχουν ανάγκη επικοινωνίας, και πίεσε τον Γιώργο να μου δώσει άδεια… Ξέρω, δεν το πιστεύεις… Ούτε εγώ το πίστευα, μέχρι που ήρθε κρυφά ένα βράδυ στο κελί ο Αραβαντινός, ντυμένος Παπάς τάχα να με εξομολογήσει και μου είπε ότι με εντολή του αρχηγού, έχω τρεις μέρες άδεια… Τελείωνε λοιπόν, ρώτα γρήγορα γιατί πρέπει να φύγω…

Νίκος: Τέλος πάντων… Μην χάνουμε καιρό… Πού είναι το σαρανταπεντάρι…;

Μήτσος: Πάρε τη διεύθυνση… Μου πέρασε ένα χαρτί πάνω από το διαχωριστικό της τουαλέτας.

Νίκος: Και το λάβαρο εκεί είναι;

Μήτσος: Ναι.

Νίκος: Πλάκα κάνεις;… (Διάβασα το χαρτί…) Δεν μπορεί να είναι κρυμμένα εκεί;…

Μήτσος: Εκεί είναι ρε σου λέω. Στo μικρό έπιπλο που είναι στο σαλόνι και πάνω είναι η τηλεόραση… Τυλιγμένα σε ένα μπλε πανί, μέσα σε ένα κουτί από παπούτσια Nike. Βρες τρόπο να τα πάρεις. Μη ρωτάς πώς βρέθηκαν εκεί. Θα γελάσει κάθε πικραμένος αν μαθευτεί… Και θα τον γαμήσει και η Νατάσσα…

Νίκος: Ρε συ Μήτσο;…

Μήτσος: Μην ξαναρωτήσεις πάλι. Είναι εκεί… Καταλαβαίνεις ότι δεν παίζω με αυτά τα πράγματα. Σκεφθείτε πώς θα τα πάρετε… Τέλος με αυτό… Να φανεί διάρρηξη…

Κόντευα να λιποθυμήσω… Το σαρανταπεντάρι και το λάβαρο της οργάνωσης στη Ραφήνα στο σπίτι του Κ… (Ωχ, παραλίγο να προδοθώ…) Τι είναι αυτό τώρα πάλι; Πώς θα τα πάρουμε από εκεί;… Και αν το βρούνε τα παιδιά και γίνει κανένα ατύχημα;… Ευτυχώς ακόμα είναι μικρά… Μια ζωή μαλακίες ρε γαμώτο…

Νίκος: Ρε Μήτσο, ήταν στην οργάνωση;…

Μήτσος: Ποιος;

Νίκος: Τι ποιος μωρέ;. Αυτός… Που έχει το όπλο στο σπίτι του…

Μήτσος: Μη ρωτάς τέτοια πράγματα Νίκο, δεν κάνει…

Με έλουσε κρύος ιδρώτας… Το μυαλό μου πήγε στη δολοφονία Μπακογιάννη… Η τότε προκήρυξη είχε κάποια κενά… Για κάτσε… Λες;… Όχι ρε συ, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα… Εντάξει υπήρχε μίσος μεταξύ των οικογενειών… αλλά όχι, αυτό με τίποτα…

Νίκος: Και πώς θα μπούμε μέσα στο σπίτι να τα πάρουμε;

Μήτσος: Όπως μπήκαμε και εμείς στο Συκούριο… Από τα κεραμίδια.

Νίκος: Δεν έχει κεραμίδια το σπίτι της Ραφήνας.

Μήτσος: Τέλος πάντων, σκεφθείτε κάτι… Αλήθεια τι θα το κάνεις το σαρανταπεντάρι;

Νίκος: Κάνω διάφορες σκέψεις… Είμαι και εγώ μπερδεμένος… Να το δώσω στα… «παιδιά»;… Αλλά αυτοί έχουνε άλλα, μεγάλα, τι να το κάνουνε αυτό… Ή να το δώσω σε κανέναν μουσείο;…

Σκεφτόμουνα μήπως το έδινα στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης όταν θα εγκαινιαστεί… Τι λες;

Δεν άκουσα τι είπε… Τράβηξε το καζανάκι για να μην δίνουμε στόχο και η φωνή του χάθηκε από το θόρυβο των νερών. Δεν επανήλθε ούτε και εγώ επέμεινα… Τράβηξα και εγώ το καζανάκι…

Κάτσαμε ο καθένας στο τραπέζι του. Τα παιδιά της ορχήστρας, με ήξεραν και μου ζήτησαν να ανέβω να παίξω ένα τραγούδι μου μαζί τους. Πήρα το ούτι… Κοιταχτήκαμε με τον Μήτσο και με ένα βλέμμα μου του το αφιέρωσα… Μου έκλεισε το μάτι ευχαριστώντας με… Ο σκοπός του αργός… Ακούστε το και εσείς:

Καβάλα πάει ο χάροντας τον Διγενή στον Άδη.

Καβάλα πάει ο Χάροντας τον Διγενή στον Άδη.

Με άλογο περήφανο. Μαύρο. Όπως ταιριάζει.

Αυτός μπροστά πάει πεζός. Σκυμμένο το κεφάλι.

Θλιμμένος και χαρούμενος. Δεν ξέρει τι να νιώσει.

Ώρες πολλές παλεύανε στο μαρμαρένιο αλώνι.

Δεν ήξερε, δεν του είχαν πει ότι ήταν παλικάρι.

Στα ίσια τον επάλεψε. Στα μάτια τον κοιτούσε.

Καθόλου δεν φοβήθηκε. Όρμαγε σαν λιοντάρι.

Είχανε ώρες είκοσι περάσει που χτυπούσαν,

ο ένας τον άλλο με σπαθιά, και με μακριά κοντάρια.

Ο Χάροντας του ζήτησε λίγο να ξαποστάσουν.

Να πιουν νερό, λίγο κρασί και πάλι ξαναρχίζουν.

Κάθισε τότε ο Διγενής στην άκρη στο αλώνι.

Δεν έβρεξε τα χείλη του. Γουλιά κρασί δεν ήπιε.

Μόν’ άρχισε να τραγουδά, τραγούδι για αντρειωμένους.

Βγήκαν οι αετοί απ’ τις φωλιές και κάτσανε να ακούσουν.

Ο Χάρος ανατρίχιασε… Άκουγε, δεν μιλούσε.

Μόνο που κάνα δυο φορές του ερχότανε να κλάψει.

Ντράπηκε και δεν άφησε τα δάκρια να φανούνε.

Γύρισε αλλού το πρόσωπο, γύρισε αλλού το βλέμμα.

Βγήκαν τα αγρίμια στις πλαγιές και οι πέρδικες στ’ αγνάντια.

Τα ελάφια που έπιναν νερό σταμάτησαν να πίνουν.

Σκίστηκε ο ουρανός στα δυο. Σιωπήσανε οι κάμποι.

Έπαιρνε ο αέρας τη φωνή την σκόρπιζε στην πλάση.

Τότε βροντή ακούστηκε. Και μια μεγάλη λάμψη,

φώτισε ως τα πέρατα. Έγινε η νύχτα μέρα.

Καυγά είχαν στήσει οι θεοί. Μάλωναν μεταξύ τους.

Αν πρέπει να τον πάρουνε ή μήπως κάνουν λάθος.

Ο Διγενής σταμάτησε τότε να τραγουδάει.

Άκουσε τι είπαν οι θεοί και έσφιξε τα δόντια.

Μπορούσε, αυτός τον Χάροντα με το σπαθί να σφάξει.

Όμως, ύβρις του φάνηκε. Μπήκε ξανά στο αλώνι…

Πρέπει να πάω να βρω τα παιδιά με τα Καλάσνικωφ, σκέφτηκα, ενώ η ορχήστρα άρχισε να παίζει ένα τραγούδι του Τσιτσάνη: «Με πήρε το ξημέρωμα στους δρόμους»… (Τι κόλλημα ε;…) Να πάμε παρέα να πάρουμε το σαρανταπεντάρι και να αποφασίσουμε τι θα το κάνουμε… (Θα ρωτήσουμε και τη Σώτη… χι…χι…). Ή μάλλον ας αποφασίσουν αυτοί… Αλλά, μάλλον όχι… Δεν ξέρω… Έχω μπερδευτεί λίγο… Εγώ πάντως σε συγκέντρωση ενάντια… «στη βία απ’ όπου και αν προέρχεται»… δεν πάω. (Είχε κάνει και ο Μητσοτάκης μια τέτοια, πριν κάποια χρόνια… Ε, ρε πλάκες… Ούτε οι συγγενείς των θυμάτων δεν ήταν εκεί…) Να κάνουμε και συγκέντρωση για τη βία του Χάρου τότε… Όχι μόνο του Διγενή… Άλλωστε ο Χάρος είχε αρχίσει πρώτος τις μαλακίες… Και να σας πω και κάτι τελευταίο: Βλακεία του Διγενή που δεν τον σκότωσε αυτός τότε που μπορούσε… Αυτά… Γεια χαρά… (Συγνώμη για το απρεπές λεξιλόγιο… Ξέρω ότι, κανονικά, δεν πρέπει να γράφω έτσι, αλλά… άνθρωπος είμαι και εγώ… Σαν και εσάς…).

Πηγή: Βαβυλωνία # 61, Δεκέμβριος 2009 – Νίκος Κουφόπουλος nikos1789@gmail.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: